Wady wymowy


WADY WYMOWY U DZIECI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM

Sygmatyzm (seplenienie) – jest to nieprawidłowa realizacja spółgłosek dentalizowanych: s, z, c, dz; ś, ź, ć, dź; sz, ż, cz, dż

Najczęściej spotykane rodzaje sygmatyzmu:

– sygmatyzm międzyzębowy (seplenienie międzyzębowe) – to wada wymowy polegająca na wsuwaniu języka między zęby przy wymowie głosek: s, z, c, dz; ś, ź, ć, dź; sz, ż, cz, dż,

– sygmatyzm boczny (seplenienie boczne) – w czasie artykulacji (wyżej wymienionych głosek) dziecko niesymetrycznie układa cały język, co powoduje, że szczelina nie tworzy się w linii środkowej lecz z boku,

– sygmatyzm prosty (seplenienie proste) – występuje, gdy głoski: s, z, c, dz; ś, ź, ć, dź; sz, ż, cz, dż są przez siebie zastępowane.

Rotacyzm (reranie) – nieprawidłowa realizacja głoski r (zastępowanie przez l lub j lub pomijanie głoski w wymowie).

Kappacyzm– niewłaściwa artykulacja głoski k (zamienianie na t).

Gammacyzm– zaburzona realizacja głoski g (zamienianie na d).

Lambdacyzm– nieprawidłowa realizacja głoski l (zamienianie na j).

Betacyzm– nieprawidłowe realizowanie głoski b lub p.

Mowa bezdźwięczna – to zaburzenia w realizacji dźwięczności, które polega na nie wymawianiu głosek dźwięcznych i na zastępowaniu ich odpowiednimi głoskami bezdźwięcznymi (np. Basia = Pasia, balon = palon, góra = kura).

Rynolalia – inaczej nosowanie, mówienie przez nos. Dziecko wymawia głoski prawidłowo, a mimo to mowa nie jest w pełni zrozumiała, gdyż mowa nie jest kierowana z ust, tylko przez nos.

Jąkanie – jest to niepłynność mowy, która pojawia się wraz z rozwojem mowy dziecka. Dziecko jąka się odkąd zaczęło mówić, albo w trakcie rozwoju mowy. Niekiedy dziecko w wieku przedszkolnym zaczyna się zacinać i nagle to zaburzenie mija samoistnie bez żadnej interwencji („rozwojowa niepłynność mówienia”, „jąkanie fizjologiczne”). Jeśli jednak proces ten przedłuża się i dziecko ma coraz większe trudności z płynnym mówieniem, mówimy wówczas o jąkaniu wczesnodziecięcym, które wymaga terapii.

Wyjaśnienie przedrostków:

Przedrostek mogi- (np. mogisygmatyzm, mogikappacyzm) oznacza, że dziecko opuszcza dany dźwięk, tzn. w ogóle go nie realizuje, np. „banan – anan”.

Przedrostek para- (np. parasygmatyzm, pararotacyzm) oznacza, że dziecko realizuje daną głoskę jako inną, którą łatwiej mu wypowiedzieć, np. „rower – lowel”.

Design by Agencja Reklamowa i Drukarnia Trójwizja
projektowanie stron www